qapılarımızı bağla demişdim astanada qərib kimi hönkürən qonağa

bu payız köçüncə quşlar azaldı göy üzü yağınca yağışlar azaldı göy üzü

Kaş ki ruhumuzu deyil sümüklərimzi əzəydilər o soyuq divarların arasında kaş ki qəlbimizi sıxınca sıxaydılar sıxaydılar sıxaydılar alnımızın ortasına

üç ay olar pəncərələrdə civildəşən sərçələrlə məşğulam şən və davakardılar yenə həyatı nişan verib günəşi dadızdırırlar üç ay olar televizorum yoxdu üç ay olar vaşinqtonum moskvam bağdadım qarabağım yoxdu ürəyim qaydasında sinirim yerində küçəyə çıxıb nəsə zümzümə etməyin keyfini dada bilərəm... kimə istəsəm ata bilərəm üç ay olar harda istəsəm yata bilərəm... üç ay olar işim yoxdu üç ay olar dostum yoxdu üç ay olar vətənim yoxdu üç ay olar qadınım yoxdu üç ay olar heç nəyim yoxdu... elə rahatam ki hətta kimisə öldürə bilərəm

bu adamı hardasa görmüşəm dayan... yadıma düşür məni yuxuda boğan... hə... indi həmin əlləriylə çörək doğrayır yox... yandan heç oxşamır burnu da qarmaq o deyil... amma bu adamı hardasa görmüşəm ay sağ ol oğlumu əsgərlikdən saxlayan... göy kağızlar bir göz qırpımında yox olmuşdu ovcunda əlləri dəqiq yadımda indi həmin əlləriylə çörək doğrayır... amma deyəsən belə pəzəvəng deyildi axı yaşı da çox olardı bəs harda görmüşəm bu adamı harda görmüşəm... bəlkə mitinqdə bəlkə həbsxanada gör dubinka tutsa necə yaraşar indi həmin əlləriylə çörək doğrayır... - qaqaş, para çörək ver mənə

taleyin əliylə qara cildlənmiş şəkil albomudur bakı gecələri qaranlığın bağrına sancılan bütün şəkillərdə qıllı kişilər şellənir yekəqarın arvadların yanında yenə səhər köks ötürəcəklər matan xanımların ardınca qadınsız şəkillərdə sifəti əyiş üyüş kişilər var- adam sərxoş olanda unudur təkliyini boşalanda… yenə səhər bütün axşamı içməkdən əncirə dönmüş birisi metroya yaxın səkilərin birində ötənləri fitdəyəcək qoca balıqçı həvəsiylə hansısa fınış xanım səsə düşər geri boylanar qımışar qotur əncir - eyy… gəl səni əllərimlə tanış edim saçların darıxmaz yəni yolunu dönmədən əllərini saman saçlarına uzadar qadın bəyaz ayaqlarında gözəlliyin davamlılığı daha bir qarış artar qəzaya uğrayar kişi baxışları ipək donun ətəklərində gülümsəyər fınış xanım yanından ötən kişiyə qalstukundan bir qarış yuxarıda bitən sahmanı içində itən kişiyə büzüşüb yuvarlaq aha dönər qotur əncir - həyat əleyhimə işləyir…

ağacları dibindən ağaran şəhər qocalıb demək adamları mırıq dişlərə oxşayır üzümə hər gün irişən şəhəri xoşlamıram sevmirəm canım divarları üzümə yeriyir kənar səslərin bolluğuna çürüyür qulağım ayağım qopub düşür qırılıb düşür əllərim qəssab dükanına oxşayan şəhəri xoşlamıram sevmirəm canım hərraca qoyulmuş ürəyimin nəbzini unudub zaman unudub buz dolablı vitrinlərdən boylanan böyrəklərim məyusdur kasıb şəhərləri xoşlamıram sevmirəm canım özümü tanımıram güzgülərdə şəkillərdə yoxam uşaqlıqda anam deyərdi ki böyüyüb adam olacaqsan çoxlu pulun olacaq böyüdüm və bölündüm hissələrə pula getmədim zənginlərin kasıb zövqü ilə yola getmədim indi qocalıram hansısa ucuz şorbanın içinə düşmək bişmək ümidiylə büzüşmüş bağırsaqlarım həsrətlə baxır duza istiota özüylə doymuş şəhəri xoşlamıram sevmirəm canım

bu gün şəhərdə şerimi gördüm su içirdi siqaret çəkirdi ağac sulayırdı körpə bir qızın ürəyində yellənirdi şerim işə tələsirdi şerim kafedə əlində nikelli çəngəl fikrə getmişdi şerim soyuyurdu qarşısında ucuz kotlet yolun o üzündə heca şerimin üçüncü bəndində paltar sərirdi qadın ağ şerimin misrasına yolun bu üzündə… aha bu isə mənim deyil "saçları uzun və qara- bir yoxsul ömrü…" söykənib a.kuşun şeri alabəzək su köşkünə yanından adamlar ötür yol kimi gedərək şerimi yol şütüyürdü şerim ağlayırdı yol kənarında - allahın kor bəndəsinə kömək edin- yalvarışıyla - o göz yaşlarında işıq varmı- deyə düşündüm dayandı yanımda avtobus sonuncu oturacağında başını qoymuşdu şerim cibini eşələyən oğlanın çiyninə qəribə gün idi yaman şerimə oxşayırdı həyat azıb sonuncu misrasında çəpinə getdim günə nöqtə qoydum 10 qəriklə minib qabilin şerinə evimə getdim taqqa taraq…

sərmişdim evimi sonuncu mərtəbəyə yağış sonrası ev qurutmağın kefi zordu amma sürüşdü əlimdən evim (bu da kefim!..) dağıldı səkiyə ev əşyaları parçalanmış televizorun içindən balaca adamlar səpələndi şəhərə hoppanaraq alminiüm qaşıqların üzərindən evimdə raxit doğulan aclıqdan xərçəngə yoluxan bu qaşıqların sir-sifəti tanış görkəmdə idi yekə idi başları bədənlərindən ölmüşdülər üzü qibləyə aclığın qəlpələri dəlmə-deşik eləmişdi səkini aman! mədəmin bu realist şəkilləri yaman zibillədi yerin təkini vay! vay! kiməsə bu səkiləri sökmək lazım gələcək

bütün günü küçədə veyillənirəm biri salam vermir biri öl demir biri qal demir sağ ol demir biri elə bil diri-diri torpağa mismarlanmış meyidəm amma bu yalnız gündüzlər belədir gecələr isə dirçəlirəm əməllicə ova çıxıram parklarda tənha gəzişən dərdli adamların başına ağacla zərbə endirib çiynimə atıb evə gətirirəm birinci işim onların çirkli corablarını soyundurmaq və ayaqlarını yumaq olur zəhləm gedir iylənmiş ayaqlardan hə... sonra qalan paltarları çıxardıram vannaya salıb yaxşıca çimizdirirəm meyidi səliqəylə doğrayıb soyuducuya yığıram 10-15 gün kefə baxıram o qədər acgöz deyiləm ki gündə birini bişirib yeyəm əslində mən pis iş görmürəm çıxılmaza düşən suallarına cavab tapmayan insanları bir cəhdlə xilas edirəmsə burda pis nə var ki... mənim varlı və hər şeydən razı adamlardan xoşum gəlməz mənimki kasıblar və problemli adamlardı üstəlik kasıbların varlılardan qat-qat çox olduğu bir ölkədə- deməli hələ min il də firavan yaşaya bilərəm bu da telefon nömrəm: 055-625-09-25 həyatından b...

Türmədən çıxdı Rüstəm Kürən Rüstəm Üzü çil Rüstəm Bu da bir işdi, Kənddə inək oğurlamışdı İlişdi Eh, gənc arvadı vardı Xoşbəxt yaşardı Meşənin yanında palçıq daxması. Türməyə düşdü Rüstəm Kasıb Rüstəm Arvadı tək qaldı 4 il kəsdilər Ax, Rüstəm! Qoca meşəbəyi palçıq daxmaya dadandı. Balaca kənd ola, Söz-söhbətlə dola… Ax, Rüstəm! Bax, Rüstəm! Gənc arvadı Tez-tez yanına gedərdi Bu siqaretin Bu pulun… Türmədən çıxdı Rüstəm Kürən Rüstəm Üzü çil Rüstəm Anası kəsdi yolunu: - O evə getməyəcəksən! Bacısı kəsdi yolunu: - O ləçəri unudacaqsan! Ax Rüstəm! Ax Rüstəm! - Anam, məni sevdinmi heç? - Bacım, məni sevdinmi heç? - 4 il yatdım, qapımı döyən olmadı! - Qadınım ac qaldı, tək qaldı, həyan olmadı! Can Rüstəm! Gözləri qan Rüstəm! Bu da bir işdi, Başına gəlmişdi. Meşənin yanında palçıq daxması… Sevimli gənc arvadı… Saçlarında dən… - Ax, canım, necəsən?

yağış gülümsəyir üzüm tənəklərində damcılar sevişir qurumuş budaqlarda sənin ismarışındı bu yağış bu yağış bu payız gecəsində sənsə uzaqlarda… orda dəniz oxuyur evin kandarında orda mən əriyib itirəm üfüqlərdə yağışın ritmi- darıxmağın himni qulaqlarda, qulaqlarda mən də uzaqlarda aramızda bir yağış aramızda bir şəhər islanır küçələrdə mən kimsəsiz gecələrdə bu qaranlıq qəsrimdə- niyələrdə, necələrdə… sən sayrışan işıqlarda yağış gülümsəiyr üzüm tənəklərində damcılar sevişir qurumuş budaqlarda durulur barmaq izlərin yarpaqlarda sonra barmaqlarımda sonra ovcumda… sonra islaq bir yuxu… dodaqlarda, dodaqlarda… sənin ismarışındı bu yağış bu yağış bu payız gecəsində sənsə uzaqlarda…

mən müxalifət qəzetində köşə yazarıyam sevgilim işləyir iqtidar qəzetində işdən sonra görüşürük tində gecəni bir yerdə bir otaqda bir yataqda keçiririk o yazdığı yazılardan mən yazdığım yazılardan danışmırıq biz demək olar ki heç danışmırıq sevişirik qovuşuruq durmadan aramsız Çünki hər səhər yazılarımızı oxuyan xalq dialoq dialoq dialoq istəyir

İçimdə bir qaranlıq, İçimdə bir yuxu var. Uçurumlar içində Uçuram divar-divar. Susadım səhərlərə Susadım yağışlara Bu ara sən də yoxsan- Səhradan betər oldum. İçimdə bir qaranlıq İçimdə bir yuxu var Bu yuxudan yoruldum Bu şəhərdə heç kiməm, Bu şəhərdən yoruldum Gedirəm uzaqlara, Sən yoxsan- mən də yoxam. Gecəyəm, qaranlığam- Özümdə, səndə yoxam. Əlimdə soyuq pivə, Damağımda siqara. Çəkilməmiş şəkiləm- Asılmışam divara. Qaranlığam, gecəyəm- Öz içimdən qopmuşam Reklam bəzəklərinə Metro işıqlarına Qarışmışam, hopmuşam. Şəhər məni əritdi- İtirmişəm özümü- Bu yan-yana düzülü Bu üs-üstə yığılı mərtəbələr, binalar dəbdəbələr, zinalar… səfsəfələr içində Bu tıxaclar içində Bu tox-aclar içində özümü də itirdim sözümü də itirdim. Sən də yoxsan… Soyuqsan… Bu da sonum, sonluğum- Şəhər məni əritdi- Gedirəm… uzaqlara Orda yağan yağışlar Orda doğan günəşlər Bəlkə məni kiritdi. Bəlkə… Məni… kiritdi…

bizi tərk edən qadınlarla gedən yalnız ümidlər deyil hər dəfəsində sevişdiyimiz yerlər də yoxa çıxır hələ bu harasıdı? balacam, pişiyim, sərçəm deyərdik… dip-diri sözlər yoxa çıxar dilimizdən… eh, qadınlar yalnız qəlbimizdən deyil coğrafiyamızdan sözlüyümüzdəm gedər həm də… nə sevişməyə yerimiz qaldı nə deməyə sözümüz… yox olmağın zamanı gəldi

uşaq idim siyib qar üzərində qonşu qızının adını yazardım hərdən də yaz günlərində bahar qoxuyan kənd yollarına gənc idim sevdiyim qızların adını divarlara çizərdim ağaclara kitablara ya da ucuz kafelərin kasıb masalarına əllərim utanardı… indi qocayam, qoca tərk etdiyim qadınların adını tüpürürəm yalnız xatirələrin üzünə

sevmirsən sevmə daha yuxularıma girib ujas filmlər niyə göstərirsən sən gedəli onsuz da televizorum xarab olub mırıq dişləriylə sirk göstərən məmiş kişi də öldü son günlər isə yenə kəskin düşüb Nyü-York birjasında Bir azərbaycanlının dəyəri cəhənnəmə ki sevmirsən sevmə daha rəqsanənin mahnısına oynamağın nəydi bu da ilk bahar yağışı havalar küçələr qəzet köşkləri araq qoxuyur adamlar evə tələsmir adamlar darıxır sən də sevmirsən sevmə daha ayaqqabım niyə su buraxır

sən susduğun yerlərdəyəm sən tərk etdiyin köşələrdə salam vermədiyin üzünü heç görmədiyin adamlarla bir aradayam sən vurduğun yaradayam ağaclar həmən deyil quşlar həmən deyil sən dinləmədiyin nəğmələrdəyəm sən gəlmədiyin sən getmədiyin oradayam azmışam məni tapmadığın yerlərdə səsini versən yetər amma əlini uzatsan yetər amma gəl, şeytanım, gəl, buradayam, buradayam!!!

küçə hər şeyi bilir küçə heç nəyi bağışlamır üzünü zirzəmilərdə tinlərdə açır bizə həyat üzə çıxır hə, qardaşım, orda ki qan dizə çıxır orda ki bir-birinin qanına susayır adamlar həyat var deməli həyat var deməli həyatın yoxa çıxdığı yerdə üzünü aç indi ki sən də gəldin aramıza sən də gəldin hər şeyi bilən gecəyə üzünü aç gecə hər şeyi bilir gecə heç nəyi bağışlamır

bizlər ağlamaqçün doğulmamışdıq nələr yapdılar nələr yapdılar ağlatdılar silah çiyinlərimiz atılmağa hazır bizlər yıxılmaqçün doğulmamışdıq necə yıxdılar necə yıxdılar uçuq divarlara sıxdılar bizlər sevilməkçün doğulmuşduq sevmədilər yaşamaqçün doğulmuşduq qıymadılar offff offf bizi öldürməkdən doymadılar